Gdzie kończy się szczerość,

tam się napewno zaczyna samotność

W świecie, gdzie życie tak naturalnie łączy się z życiem, gdzie kwiat nawet w powiewie wiatru łączy się z innymi kwiatami, gdzie łabędź zna wszystkie łabędzie, tylko ludzie budują sobie samotność.

Słowo
Wszyscy je posiadamy
lecz tak niewielu z nas
potrafi dać je innym

Słowo
Wszyscy na nie czekamy
lecz tak niewielu z nas
potrafi stwarzać świat

Stoję
podmuchem wiatru otulona -
Przewijam ciszę

Lekko biegam ulicami mego miasta Niebo ciągle niebieskie przez niebieskie okulary Sukienką uwodzę wiatr i wszystkie codzienności Nie pragnę - nie dostaję Nie czekam - i nie tęsknię Nie szukam - po co tracić czas I tylko wkładam każdej nocy Różowe zatyczki do uszu Żeby nie słyszeć przez sen Drżącego krzyku samotności

Oto jest chwila bez imienia

drzwi się wydeły i zgasły

Nie odróżnisz postaci w cienia

w huku jak w ogniu jasnym

Wtedy krzyk krótki zza ściany

wtedy w podłogę-skałą

i ciemność płynie jak z rany

i w łoskot wozu-ciało

  Oto jest chwila bez imienia
wypalona w czasie jak w hymnie.
Nitką krwi jak struną - za wozem
wypisuje na bruku swe imię.

• styczeń 2009